Nieuws

China: staalexport verlaagd of verplaatst?

In de afgelopen decennia is de staalproductie in China enorm toegenomen wat onder meer geleid heeft tot een grotere uitvoer van gewalste staalproducten naar Europa (EU), Noord- en Latijns-Amerika. Die forse stijging van staalexport is één van de oorzaken van de handelsoorlog tussen de Verenigde Staten en China, maar ook tot de invoering van importheffingen zoals die door Europa en Australië. Als we wat dieper in deze materie duiken dan valt een aantal feiten op. Bijvoorbeeld als we de groei van de Chinese productiecapaciteit vergelijken met die in andere regio’s: De totale wereldproductiecapaciteit voor ruw staal ontwikkelde zich als volgt:

De daling in 2018 is toe te schrijven aan afbouw van capaciteiten in Rusland (CIS) en Azië, met name China. In de jaren 2016-2017 werd aldaar besloten oude en sterk milieuverontreinigende faciliteiten te sluiten. Het voornemen was tot het jaar 2020 om in totaal ca. 100-150 mto capaciteit af te bouwen. Voor een deel is dat inderdaad ook gelukt. Maar China kende ook veel kleinschalige en soms ook illegale staalproducties. Deze zijn in de loop der jaren wel gesloten maar niet in de cijfers van de geregistreerde capaciteit meegenomen. Daar staat echter tegenover, dat tegelijkertijd nieuwe productiecapaciteiten in gebruik genomen werden, die efficiënter werken en een hogere opbrengst leveren, waardoor het geplande afbouwcijfer uiteindelijk niet is behaald. In Afrika en het Midden-Oosten namen de capaciteiten juist toe.

We kunnen de omvang van Chinese productiecapaciteit ook vanuit een ander perspectief bekijken. Van de 10 grootste staalfabrieken in de wereld (capaciteit tezamen ca. 464 mto) zijn er 7 in China (capaciteit totaal ca. 247 mto).

Vergelijken we wat cijfers van gewalste staalproductie (finished products) dan zien we het volgende beeld

De staalconsumptie in China is sinds 2000 t/m 2019 gestegen van ca. 140 mto naar ca. 720 mto Enkele cijfers laten zien hoe die ontwikkeling is gegaan:

Het Chinese staalverbruik is in de beginjaren van deze eeuw behoorlijk gestegen, maar bleef tegelijkertijd redelijk in balans met de werkelijke productie van gewalst staal. Pas in 2006 en 2007 is het land meer aandacht aan het exporteren van staal gaan besteden. Zo bedroeg de staaluitvoer in 2004 nagenoeg nul, maar in 2007 werd dat ca. 30-35 mto. Echter de groei van het staalverbruik stagneerde in de jaren 2016-2017, terwijl de werkelijk geproduceerde hoeveelheid staal bleef toenemen. Gevolg was dan ook dat China nog meer materiaal ging exporteren. In 2016 is de uitvoer gegroeid naar bijna 100 mto. In 2017 nam die af tot ca. 85 mto, wat een gevolg was van de toen door diverse landen opgelegde importbeperkende maatregelen. In de jaren 2016-2017 kwam er in de havens van de Europese Unie ca. 10-11 mto gewalst staal uit China binnen. Reden waarom de Europese Commissie ingreep door importheffingen te gaan invoeren. Waar bleven dan de resterende hoeveelheden die de Chinese staalfabrieken en handelaren aan het buitenland verkochten? Europa was voor het Chinese staal niet de belangrijkste exportmarkt. De voornaamste afzetmarkt is Zuidoost-Azië met vooral landen als Zuid-Korea, Vietnam en Indonesië, maar ook Latijns-Amerika is een belangrijk afzetgebied, waarbij met name Chili. Intussen ontdekten de Chinezen ook mogelijkheden staal te exporteren naar het Midden-Oosten en Afrika. Door de importbeperkende maatregelen, die veel landen, waaronder ook diverse in Zuidoost-Azië, tussen 2016 en 2018 ingevoerd hebben, moest China naar alternatieve afzetmarkten zoeken dan wel andere mogelijkheden onderzoeken om het staal te kunnen verkopen. Bijvoorbeeld verhoogde men de levering van warmgewalste rollen staal naar Indonesië. Die rollen (coils) werden daar uitgewalst tot koudgewalst staal, welke vervolgens werden geëxporteerd naar Vietnam. In dat buurland van China werden deze coils vervolgens thermisch verzinkt (Sendzimir), waardoor bijvoorbeeld de Europese markt plotseling interessante aanbiedingen ontving voor de levering van verzinkt “Vietnamees” staal. Natuurlijk reageerden de diverse nationale overheden hierop met aanvullende maatregelen, waardoor ook het importeren van staal vanuit dit land bemoeilijkt werd. Inmiddels lijkt het er op dat China actiever naar andere alternatieven aan het zoeken is. Ga maar na: in 2016 (afgerond in 2017) kocht Hebei I&S (HBIS) de (enige) Servische staalfabriek op, die eerder door US Steel was afgestoten en in handen was van de nationale overheid. De interesse van de Chinezen kwam voor de Servische regering als een godsgeschenk, want anders was deze fabriek ten dode opgeschreven. In 2018 en 2019 werden er pogingen ondernomen enkele EU-staalfabrieken, die ArcelorMittal van de EU-Commissie moest afstoten in verband met de door ArcelorMittal gewenste overname van het zieltogende Italiaanse staalconcern ILVA, in Chinese handen te krijgen. Die pogingen zijn mislukt, of misschien zijn ze geblokkeerd, want uiteindelijk werden die fabrieken overgenomen door Liberty Steel (VK). In 2019 (en afgerond in 2020) nam het Chinese staalbedrijf Jingye het failliete British Steel in het Verenigd Koninkrijk over. Onlangs maakte China bekend te willen investeren in Myanmar voor de bouw van een staalfabriek met een capaciteit van ca. 4 mto. China investeert daar overigens al in de aanleg van de lokale infrastructuur, zoals diverse spoorlijnen, die van nut kunnen zijn bij de opbouw van de nieuwe “Zijderoute”. Ook in Latijns-Amerika is China actief middels betrokkenheid bij een staalproject in Bolivia. En ook onlangs is er een bericht gepubliceerd, dat China zal investeren in een nieuw te bouwen staalfabriek in Egypte met een ruwstaal capaciteit van bijna 2 mto. De helft hiervan is voor de productie van lange producten, zoals draad en betonstaal, en de andere helft voor de productie van warmgewalste rollen. Voor de goede orde: Egypte kent een staalverbruik van ca. 11 mto en heeft een productiecapaciteit van ca. 8 mto. In totaal zal volgens de prognose in Afrika in 2020 ca. 45 mto geproduceerd worden. China beweert, dat de nieuwe fabriek in Egypte staal zal fabriceren voor de thuismarkt, maar ook voor de regio. Buiten de Chinese investeerders echter is ook Turkije al actief op de Egyptische markt. Het beleid van de Chinese centrale regering is officieel dat men minder staal zal exporteren. Echter de strategie door wereldwijd bestaande fabrieken over te nemen en te investeren in nieuw productiefaciliteiten lijkt er meer op dat China probeert haar sterke invloed op de wereldstaalmarkt te behouden en tegelijk een meer controlerende, dan wel nog dominantere positie te verkrijgen.

Wijchen, 30-03-2020/LC

Vraag hier uw geheel vrijblijvende offerte aan!